Deltadenken

Janet Kooren

Onze zomervakantie voerde ons dit jaar naar Londen. De laatste vakantie dat beide kinderen meegaan - want de oudste is flink puber - vonden we een bestemming die iedereen paste. Een mix van oude en nieuwe cultuur, vervoer per trein en andere vormen van openbaar vervoer, een mooi appartement en een hereniging met oude vrienden. Wij hebben niet meer nodig voor een fijne vakantie.

Dat die in de warmste dagen ooit gemeten in de metropool viel, ach, daar kom je wel overheen toch? Op zich wel, maar het bleek toch wel wat erg warm voor de techniek die dat openbaar vervoer op gang moet houden. Maar zeg nou zelf: smeltende bovenleidingen? In Engeland? Wie verwacht dát nou? En toch was dat precies wat er gebeurde. Op twee cruciale dagen van ons programma. Urenlange vertragingen, diensten die compleet vervielen. Overvolle treinen. En lang wachten op pendelbussen.

Kalmte zal je redden, zeggen we dan. En zo is het natuurlijk ook.

Maar stiekem ben ik dan gelijk allerlei scenario’s aan het bedenken. Deltadenken, noemt de een dat, piekeren zou mijn echtgenoot zeggen. Ik houd het liever op een actieve fantasie. Scenario’s hoe je met technische oplossingen robuustere oplossingen kunt maken voor dergelijke situaties. In ons vak zien we natuurlijk het nodige voorbij komen op dat gebied, dus die fantasie kan lekker los.

Want dergelijke uitdagingen gaan we waarschijnlijk vaker op ons af zien komen. Hoe je er ook in staat, wie je ook de schuld geeft, het weer wordt onstuimiger, de wereld voorlopig nog wel even onrustiger en ondertussen ontwikkelt de techniek maar door. We houden voor jullie maar ook voor onszelf de vinger aan de pols wat smart industry, remote operation en monitoring ontwikkelingen in aandrijftechnieken, materialen en oplossingen allemaal betekenen voor die uitdagingen. Want met de technologie van vandaag - en zeker die van morgen - kunnen we zelfs het openbaar vervoer naar een hoger niveau tillen. Waarschijnlijk.