29 maart

Liam van Koert

mijn vrouw is Engelse. Nog wel. Want net als enkele lotgenoten (AD kopte met chocoladeletters dat het aantal aanvragen voor Nederlanderschap onder invloed van Brexit vertienvoudigde - het gaat dan nog steeds om slechts 169 Britten) heeft ze de Nederlandse nationaliteit aangevraagd. Die aanvraagprocedure is exemplarisch voor de staat van chaos waarin het Verenigd Koninkrijk zich momenteel lijkt te bevinden. En het toont ook hoe goed we aan deze kant van de Noordzee sommige dingen dan toch op de rit hebben. Ja, we komen in Nederland nog steeds een paar honderd douaniers tekort en nog niet al onze bedrijven zijn voorbereid op een ‘no deal’ scenario. Maar de bottleneck zit echt aan de andere kant. Want terwijl in Downing Street het Lagerhuis heethoofdig met vuur speelt - vaak live te volgen op BBC2, een aanrader - is er daar nog helemaal niks geregeld. En dat terwijl daar een 12% verlies BBP dreigt, ten opzichte van ‘slechts’ 4% hier. Onbegrijpelijk.

Terug naar de aanvraag. Die begint met een telefoontje naar het gemeentehuis. Daar in eerste instantie grote verbazing. ‘Maar mevrouw, wat spreekt u goed Nederlands!’ Tsja, dat heb je nu eenmaal als je sinds je derde levensjaar in Limburg woont en je je eigen vertaalbureau hebt (Joanna Hughes voor al je Brexit-vertalingen - happy birthday darling!). Je houdt er hooguit een zacht zuidelijk accent en een sterke drang om foute spelling te corrigeren aan over.

‘U wilt Nederlandse worden? Geen probleem. Ik zie in de basisadministratie dat u al vele jaren in Nederland woonachtig bent en met een Nederlander bent getrouwd. Even langskomen met geboortecertificaat, Brits paspoort en 180 euro en u draait automatisch mee in de volgende naturalisatieceremonie hier op het gemeentehuis. Inclusief volkslied en vlaggetjes. Leuk toch? O ja, dat geboortecertificaat moet een kopie zijn voorzien van een apostille, een stempel dat afgegeven moet worden door de Britse overheid. Moet u daar even opvragen.’ En daar begon het gedonder.

Ik zal je alle loketten, kastjes en muren die mijn vrouw - met een onkreukbare Britse beleefdheid - heeft bezocht besparen. Maar het feit dat de gemeenteadministratie is uitbesteed aan verschillende overheidsorganen, waarbij een verantwoordelijk is voor de geboorteakte, een ander voor het apostille en ze onderling niet meer mogen communiceren, zodat dat met de post via vrienden in Londen moest, geeft te denken.
Uiteindelijk lijkt het allemaal goed te komen. Voor mijn vrouw althans. Waarschijnlijk nog voor de Brexit is zij een aardappeleter. Ze mag zelfs haar Britse paspoort houden. Een ander leuk detail: ze is jarig op 29 maart. In het kader van de nieuwe privacywetgeving mag ik niet zeggen hoe oud ze wordt. Maar uitstellen doen we in elk geval niet. Een feestje moet gevierd. Dit jaar met vlaggetjes en volkslied.

Liam van Koert